ósmy dzień tygodnia

Wj 19, 2 - 6a Ps 100 Rz 5, 6 - 11   Mt 9, 16 - 10,8 Księga druga. Kontynuujemy lekturę drugiej części Ewangelii św. Mateusza. Liczba ksiąg Ewangelii nawiązuje do Pięcioksięgu Mojżesza. Druga część skupia się na przepowiadaniu królestwa. Jezus jako nowy Mojżesz, rozpoczyna głoszenie Dobrej Nowiny, chodząc po ziemi galilejskiej. Głębokie poruszenie Boga i nakaz misyjny. Bóg wzrusza się, w ten sposób reaguje na ludzką biedę, biedę grzechu i zagubienia. Z tego poruszenia rodzi się nakaz misyjny i powołanie Dwunastu. Powołani przez Jezusa apostołowie są tacy jak Izrael, tacy jak my. Pośród nich znajdują się zawistnicy, zazdrośnicy oraz zdrajcy. Będą się spierać pomiędzy sobą, a w ostateczności porzucą swego Mistrza i Pana w godzinie próby. Lud nowego Przymierza na pierwszy rzut oka niczym się nie różni od Izraela. Jest tylko pomiędzy nimi zasadnicza różnica: tym razem prowadzi och Bóg-Człowiek, który stanął na ludzkiej ziemi, Chrystus. Bezradni bez Niego! Czym byłby lud Izraela bez ...

Oz 6, 3-6 Ps 50 Rz 4, 18-25  Mt 9, 9-13 Jezus powołuje na jednego ze Swoich uczniów Mateusza. Jego imię oznacza „Boży dar”, jednak jego rodacy na pewno tak o nim nie myśleli. Mateusz był celnikiem, znienawidzonym przez Żydów - rzymskim kolaborantem, przedstawicielem reżimu, który wyzyskuje i okupuje ich kraj. Kradł i w ten sposób dorabiał się na wyzyskiwaniu innych, tak robiła większość celników. Rabini, spadkobiercy faryzeuszy takim ludziom odmawiali możliwości zbawienia, twierdząc, że w żaden sposób nie będę oni mogli zadośćuczynić za wyrządzone zło. Mateusz już za życia jest potępiony przez swoich rodaków. Nowe życie. Takiego właśnie potępieńca powołuje Jezus. Cała scena rozegrała się bardzo szybko. Na same słowa Jezusa Mateusz powstał i zaczął mu towarzyszyć. „Powstawać” (gr. anistemi) w Nowym Testamencie oznaczać może również powstanie z martwych i taka jest głęboka wymowa tej sceny. Mateusz powstaje do nowego życie i idzie za źródłem życia jakim jest Jezus. Urządza w swoim d...

Wj 34, 4b-6. 8-9 Dn 3, 52. 53-54. 55-56 2 Kor 13, 11-13   J 3, 16-18 W Niedzielę Trójcy Najświętszej usłyszymy ciąg dalszy rozmowy Nikodema z Jezusem. Jezus przypomina mu, że Bóg przede wszystkim jest Ojcem, dopiero potem sędzią. Ojciec kocha nie tylko Izraela, ale i cały zepsuty, pogański, pęknięty ludzki świat. To jedno z niewielu miejsc u Jana, gdzie świat (gr. kosmos) przyjmuje tak pozytywne znaczenie. Jezus nie został posłany, aby wydać wyrok potępiający, lecz aby uleczyć ludzki świat. W Synu zbawienie wychodzi poza granice Izraela. Miłosierdzie, nie oznacza, że nie będzie sądu. Wydaje go na siebie każdy, kto nie wierzy w Syna. Przyszłość ludzkości zawisła na cienkiej nici wiary w Jezusa. Bóg i Pan – to dwa najczęściej występujące wyrazy w liturgii słowa. Na drugim biegunie w kontekście dzisiejszych czytań jest złoty bożek. Człowiek ma niewyobrażalnie łatwą zdolność w tworzeniu sobie boga na własne potrzeby i wyobrażenia i oddaje mu cześć (zob. Wj 34, 4b-6. 8-9) oraz przym...