ósmy dzień tygodnia

Świadectwo Jana. Co go przekonało, że pusty grób oznacza zmartwychwstanie Jezusa, a nie kradzież ciała? Podczas Wigilii Paschalnej słyszeliśmy o pustym grobie wg Łukasza, a w Niedzielę Zmartwychwstania liturgii zawsze towarzyszy Ewangelia wg św. Jan. Przypomnijmy, że ta Ewangelia zdecydowanie różni się od pozostałych (synoptycznych). Dzieli się na Księgę Znaków (rozdziały 1-12 – Ewangelista nie opowiada tu o cudach, lecz siedmiu znakach objawiających misterium Pana) oraz Księgę Krzyża, który jest najważniejszym znakiem Mesjasza (rozdz. 13-20). Sytuacyjną ramą dla całego opowiadania Janowego jest droga, właściwie bieg do grobu. W ostatniej scenie perykopy ewangelicznej uczniowie wpatrują się w obraz, którego do końca nie rozumieją. Wymaga on od nich wiary. Nieodwołalnie zwiastuje nową erę w dziejach ludzkości. Po zmartwychwstaniu Jezusa już nic nie jest takie samo, jak było przed. Siła zła i grzechu została złamana. Chrystus wyszedł z otchłani śmierci – żywy. Świat zmierzający ku zagł...

Nie jest to zbieg tragicznych okoliczności, które doprowadziły Jezusa do niewinnej śmierci. To droga, którą Jezus wybrał świadomie z miłości do Ciebie i do mnie. Tylko dwa razy w roku Ewangelia jest proklamowana z podziałami na role. W Niedziele Palmową, gdy słucha się Męki Pańskiej według któregoś z synoptyków, i w Wielki Piątek, gdy zawsze słuchamy Męki Pańskiej wg św. Jana. Opis Męki oraz Śmierci Jezusa jest integralną częścią całości z opisem Zmartwychwstania. Od 8 rozdziału Ewangelii św. Marka Jezus zmierza ku wypełnieniu zapowiedzi spod Cezarei Filipowej. W 11 rozdziale Mistrz wjeżdża do Świętego Miasta, po czym zapowiada zniszczenie świątyni (Mk 13). to przekonuje faryzeuszy i przywódców ludu, że należy Go uciszyć. Od 14 rozdziału Marek opisuje sekwencję wydarzeń, które doprowadzą do ukrzyżowania Jezusa. W tej refleksji skupimy się na niektórych epizodach. Przygotowanie do Paschy. W czwartkowy poranek w świątyni zabijano baranki. Skąd taka dbałość w szczegółowym opisie ...

W Piątą Niedziele Wielkiego Postu przenosimy się do dwunastego rozdziału Ewangelii wg św. Jana, najpóźniejszej Ewangelii. Jezus kiedy opisuje swoją misję, używa formuły JA JESTEM, jest to nawiązanie do objawienia Boga w Księdze Wyjścia (3,14). Krzyż jest momentem, w którym pomiędzy człowiekiem a Bogiem zawiera się Nowe Przymierze. Jezus miłością przepala nasze serca i przyciąga je do siebie. Krzyż jest momentem objawienia uniwersalnego prawa. Ma ono kierować ludzkim życiem. Jest to prawo dla wszystkich, bez wyjątku, Żydów i pogan: Jeżeli ziarno pszenicy wpadłszy w ziemię nie obumrze, zostanie tylko samo, ale jeżeli obumrze, przynosi plon obfity. Jezus swoim posłuszeństwem aż po Krzyż przypieczętowuje swoją drogę życia. Polega ona na umieraniu dla siebie, aby żyć dla Boga i dla innych. Kto boi się krzyża i nie chce umierać, zostaje sam. Kto decyduje się umierać dla siebie, a żyć dla Boga i innych, zwycięża samotność i żyje wiecznie, bo miłość, którą w sobie nosi, jest wieczna (Mk 8, ...

Podobnie jak w zeszłym tygodniu, wysłuchaliśmy fragmentu z Ewangelii św. Jana. Zdecydowanie różni się ona od pozostałych, synoptycznych Ewangelii. Synoptycy kładą nacisk na wierne i możliwie kompletne zebranie w całość wydarzeń z życia Jezusa, Jan koncentruje się na misterium Jego osoby. O Nikodemie, żydowskim dostojniku, faryzeuszu wspomina tylko św. Jan. W Jego Ewangelii pojawia się aż trzy razy: rozmowa z Jezusem (rozdz. 3) podczas dyskusji strażników z arcykapłanami i faryzeuszami, czy pojmać Jezusa (rozdz. 7): Nikodem stanął wtedy w obronie, mówiąc: Czy Prawo nasze potępia człowieka, zanim go wpierw nie przesłucha i nie zbada, co czyni? Również podczas pogrzebu Jezusa (rozdz. 19) Józef z Arymatei poprosił Piłata o ciało Jezusa a Nikodem przyniósł sto funtów mieszaniny mirry i aloesu. Warto zwrócić uwagę na lęk Nikodema. Przed sądem wiąże się on z duchowością faryzeuszy, którzy opierają swoje życie na uczynkach Prawa. Rabini I w. twierdzili, że każde przestrzeganie Prawa, uczynek...

Jezus wypędza ze Świątyni wszystkich, którzy zrobili z niej targowisko. Zapowiada, że w trzy dni wzniesie nową Świątynię. Będzie to Świątynia Jego Ciała. Jezus nie tylko daje nam Nowe Prawo. On staje się Nową Świątynią, w której składamy Bogu ofiarę ze swojego życia. Każdy Żyd miał obowiązek raz w życiu odbyć pielgrzymkę do Jerozolimy, do Świątyni Boga Izraela. Celem tej drogi była duchowa przemiana, której ukoronowaniem było złożenie ofiary na ołtarzu Najwyższego. Jezus również zmierza do Jerozolimy w celu modlitwy. Zamiast podniosłej atmosfery, wiążącej się ze zbliżającym się świętem Paschy, w świątyni spotyka tłum handlarzy i kupujących. Jezus traktuje świątynię jako dom Swego Ojca. To co tam zastał, wywołuje u Niego wielkie wzburzenie. Jezus przepędza sprzedawców świątynnych. To nie zachowanie Jezusa i powywracanie stołów i rozsypanie pieniędzy najbardziej zdziwiło zgromadzonych. Największe zdziwienie nastąpiło kiedy zapowiedział o zburzeniu świątyni i odbudowaniu jej na nowo. Ś...