ósmy dzień tygodnia

Jak już wiemy, w roku B czytamy najkrótszą ze wszystkich Ewangelii. Egzegecie twierdzą, że Ewangelia św. Marka jest źródłem dla pozostałych synoptyków (Mateusza i Łukasza). Tekst jest adresowany do ludności nieżydowskiego pochodzenia, do pogan, na co wskazuje tłumaczenie logiów Jezusa z języka aramejskiego na grecki oraz wyjaśnienie obyczajów żydowskich. To Jezus jest obiecanym prorokiem przez Mojżesza. Jego wielkość polega na bliskiej, intymniej relacji z Ojcem. Ta bliskość sprawia, że z wściekłym impetem rozpętuje się wokół Niego burza złych duchów. Nie są one w stanie pozostawać w ukryciu. Cieszą się swoim stanem posiadania – człowiekiem, którego opętały, którym zawładnęły. Duchy nieczyste (wydawać się może, że jest jeden, ale przemawiają w liczbie mnogiej) wyczuwają pojawienie się kogoś zupełnie innego, kogoś kto burzy ich świat. Krzyczą i to dosłownie: Cóż jest między nami a tobą, co mamy ze sobą wspólnego? (gr. ti hemin kai soi) – Czego chcesz od nas ? (Mk 1,24). W rzeczywistoś...

Jezus powołuje rybaków na swoich uczniów nad Jeziorem Galilejskim. Czas się wypełnił – mówi. Szymon, Andrzej, Jakub i Jan idą za nim natychmiast. W roku B najczęściej odczytywana jest Ewangelia św. Marka. Rozpoczyna się systematyczna lektura, potrwa ona aż do Wielkiego Postu. Według badaczy Ewangelia św. Marka została spisana jako pierwsza. Spisana została po śmierci św. Piotra (ok. 64 r.), a przed zburzeniem Świątyni Jerozolimskiej (70 r.). W tekście wyróżnimy dwie części: pierwsza o nauczaniu Jezusa o Królestwie Bożym. Posługuje się On przypowieściami i cudami (Mk 1,9-8,30). Druga część ukazuje Jezusa jako Syna Bożego. Podejmuje on Mękę, aby wyzwolić Ciebie z grzechu i śmierci (Mk 8,31-16,8). Ulubionym tematem ziemskiego przepowiadania Jezusa jest bez wątpienia „Królestwo Boże” . W Ewangeliach ten termin pojawia się ok. sześćdziesiąt razy. U Mateusza przeczytamy o Królestwie Niebieskim. Oznacza, że panowanie Boga może przyjąć różne formy: panowanie Boga w historii (Łk 1-2), panowa...

Co łączy bohaterów wszystkich dzisiejszych czytań? Słuchają. Kogo? Boga! Druga Niedziela Zwykła -w tą niedziele zawsze słuchamy Ewangelii św. Jana, z jej początków – pierwszego bądź drugiego rozdziału. Warto zwrócić uwagę na jej początek: po dobrze nam znanym hymnie o Logosie Na początku było Słowo rozpoczyna się część narracyjna . W tym roku usłyszymy świadectwa uczniów Jana. Jan Chrzciciel rozpoznaje Mesjasza jako Baranka Bożego. Scena nad Jordanem zapowiada koniec jego misji. Jan zaczyna się umniejszać: pojawia się Ten, którego zapowiadał. Biblia Tysiąclecia trafnie tytułuje ten fragment: Świadectwo Jana Chrzciciela. Po świadectwie Jana następuje świadectwo uczniów. Powołanie uczniów jest inne niż opisane w ewangeliach synoptycznych. Poznajemy, jak Jezusa spotkali po raz pierwszy: Andrzej, dotychczasowy uczeń Jana Chrzciciela, oraz Szymon Piotr, jego brat. Poszli za Jezusem. Uczniowie na głos Jana bez wahania ruszyli w drogę, podążając śladami Jezusa. Jednak Jan pozostaje na brze...

Chrzest Jezusa rozpoczyna Jego publiczną działalność. Autor Ewangelii św. Marka zwraca na to uwagę, nie interesuje go dzieciństwo, w przeciwieństwie do Mateusza i Łukasza. Dlaczego? Kładzie on akcent na objawienie Jezusa jako Syna Bożego. Swoją ewangelię rozpoczyna od historii Jana Chrzciciela po to, by natychmiast doprowadzić do pierwszej sceny, w której potwierdza się boskie pochodzenie Jezusa: głos z nieba podczas chrztu w Jordanie. Jordan – brama do ziemi obiecanej. Przekraczali ją patriarchowie – np. Jakub. Na jej brzegu staną nawet sam Mojżesz – spoglądając na Ziemie Obiecaną ze stepów Moabu. Lecz sam tam nie wszedł. Pięcioksiąg kończy się obrazem Izraela stojącego wciąż na granicy Ziemi Obiecanej. W tym samym miejscu pojawia się Jezus. Nie jest to przypadek. Tylko w to miejsce mogło doprowadzić Izraelitów Prawo i ich wielki duchowy przewodnik – Mojżesz – na granicę Ziemi Obiecanej. Tylko Jezus może wprowadzić Izrael do ziemi Bożych Obietnic. Polskie słowo chrzest nie jest gre...