nihil novi!

Przypomnijmy, że Ewangelia Mateusza (pomijając wstęp i epilog) dzieli się na pięć części (ksiąg). Odpowiada to Pięcioksięgowi Mojżesza (Tora). W ten sposób autor podkreśla, że Jezus jest Nowym Mesjaszem, który wprowadza nowe prawo. Stąd również podział Ewangelii. Księga pierwsza: program królestwa (Mt 3-7), księga druga: przepowiadanie królestwa (Mt 8-10), księga trzecia: tajemnice królestwa (Mt 11,1-13,52), księga czwarta: Kościół jaki zaczątek królestwa (Mt 13,53-18,35) i w końcu, księga piąta: wypełnienie się królestwa (Mt 19-25).

Trzecia księga. Przez kolejne niedziele czeka nas lektura fragmentów kolejnej części Ewangelii Mateusza, księgi tajemnic królestwa. Obfituje ona w przypowieści (parabole). W liturgii czternastej niedzieli zwykłej roku A wysłuchamy fragmentu rozdziału 11. Jezus po rozesłaniu uczniów sam odszedł, aby nauczać i głosić Ewangelię. Jest to jednak czas niepowodzeń: miasta się nie nawracają, mimo że dokoła dzieje się wiele cudów (Biada tobie, Korozain! Biada tobie, Betsaido!), a ludzie zachowują się jak dzieci, którym nie można niczym dogodzić. Nic się nie zmieniło przez setki lat.

Fragment, który usłyszymy to, moment, kiedy słowa wyrzutów stają się nieoczekiwanie słowami modlitwy i to modlitwy dziękczynnej. Jezus dziękuje Ojcu, dostrzega zwycięstwo w sytuacji, która po ludzki jest porażką. Następnie modlitwa staje się apelem. Jezus odwołując się do słów Zachariasza (Za 9, 9-10) nazywa siebie Mojżeszem „cichego i pokornego serca”.

Liturgia Słowa pokazuje dziś Króla i Nauczyciela. Królem nazywają Boga proroctwa Starego Testamentu wyrażające tęsknotę za Mesjaszem. Nauczycielem nazywa Siebie sam Jezus. Czy chodzi o Króla, czy Nauczyciela – naszego obrazu Boga nie powinny kreślić związane ze znaczeniem tych słów osobiste wyobrażenia, zwłaszcza jeśli są negatywne. Dlatego że to nietypowy Król – pokorny i przez to zwycięski. Nauczyciel, który własnym przykładem uczy modlitwy, pokory, niesienia krzyża. Król z Księgi Zachariasza nadszedł. Jezus ustanawia swoje królestwo. To zupełnie inna rzeczywistość niż ta, z którą nam się kojarzą królestwa i królowie.

To zapowiedź nowej ery i władcy, którego siłą jest pokora, a PR-em cichość. To królestwo nadeszło. Król-Nauczyciel cicho oczekuje nowych uczniów.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Gaudete

Celnicy i żołnierze czytają Jana - „co mamy czynić?”. Przejęci jego słowami, że nawrócenie to konkret: przejawia się w postawie. Pomimo, że w ewangelii nie pada słowo „radość”, to Jana Chrzciciela możemy nazwać prorokiem adwentowej radości. Radość z przyjścia Pana . Źródło radości tkwi w bliskim, nadchodzącym już Jezusie, którego Jan Chrzciciel głosi podobnie jak Sofoniasz ( Pan jest pośród was ) i jak Paweł ( Pan jest blisko ). Mesjasz w Janowej wizji przychodzi, aby chrzcić Duchem Świętym i ogniem . Jego celem jest odnowa ludzkości, której Chrystus, zgodnie z zapowiedziami proroków, przynosi wylanie Ducha, nowe serce i Nowe Przymierze. Nawrócenie w praktyce. Jan celnikom poleca by nie pobierali więcej niż przykazano. Pobieranie cła polegało na tym, że odpowiedzialny za nie wpłaca przypisaną sumę do skarbu państwowego, aby odebrać ją sobie z nawiązką od ludzi, zarabiając na tym bez skrupułów. Jan zabrania wyzyskiwania innych i dorabiana się na krzywdzie innych. Żołnierze mają przy...
Czytaj więcej

koniec

Dzisiejszej niedzieli kończymy cotygodniową lekturę Ewangelii Marka, jego Apokalipsą. Jezus zapowiada uczniom swoje powtórne przyjście, ale nie mówi, kiedy ono nastąpi. Wzywa do wierności jego Słowu. Ucisk i prześladowania są stałym elementem scenariusza końca. U św. Marka oprócz prześladowań uczniów Pana ucisk oznacza fałszywych mesjaszy, wojny, trzęsienia ziemi, kataklizmy i zniszczenie świątyni. Po ucisku na ziemi według Jezusa nastąpi wstrząśnięcie porządku kosmicznego. Niewzruszone od czasów stworzenia słońce, księżyc, gwiazdy, niebiosa zastaną poruszone. Jezus mówi o tym w stylu wyroczni prorockich (Ez 32,7; Jl 2,10,31; 3,15; Am 8,9). Jest to również nawiązanie do Księgi Rodzaju. Ciała niebieskie nie będą pełnić funkcji przeznaczonych im przez Boga (Rdz 1,14-19), zwiastując w ten sposób koniec starego stworzenia. W tym astronomowie oraz Biblia są zgodni. To, co znamy jako nasz „stary”, ludzki świat, prędzej czy później musi umrzeć. Wyczerpie się nie tylko jądrowe paliwo gwiazd,...
Czytaj więcej

mrok

Wracam po paromiesięcznej przerwie od publikowania swoich przemyśleń na temat niedzielnej ewangelii. Ewangelia, Słowo Boże, które Bóg kieruje do nas każdego dnia jest nadal aktualne. Zachęcam do codziennego czytania, przynajmniej 10 – 15 minut dziennie. Warto też sięgać do licznych komentarzy, których nie brak czy to w wersji papierowej bądź elektronicznej. 22 styczeń, 3 niedziela zwykła roku A. Perykopa ewangeliczna, zredagowana przez świętego Mateusza opowiada o spełnieniu się zapowiedzi Izajasza na Jezusie (por. Iz 8,23-9,1). W niedzielnej perykopie został użyty grecki czasownik – paradidomi, co tłumaczy się – wydawać w ręce (innej osoby), wydawać w czyjąś moc bądź użytkowanie. Tym słowem zostało opisane uwięzienie Jana Chrzciciela oraz wydanie Jezusa. Jeszcze się nie wypełniła zapowiedź wydania Zbawiciela. Jezus dopiero rozpoczyna swoją działalność i publiczne nauczanie, znakiem tego jest opuszczenie rodzinnego Nazaretu. Przybywa w okolice Kafarnaum. Galilea pogan! Ta kraina nie...
Czytaj więcej