siew

Przypowieść jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych cech nauczania Jezusa. Polega ona na przedstawieniu znaczeń w symbolach, obrazach łatwych do zapamiętania, wyrażeniach używanych w codziennym języku przez słuchaczy. Odkodowywanie znaczeń nie przysparza żadnych problemów – a jeżeli tak, to Jezus przedstawia ich wykładnię, jak w przypadku przypowieści o siewcy. Dlaczego Jezus mówi w przypowieściach, a nie wprost?

Jezus uczy jak prawdziwy Rabin, poprzez historie. Wersja „odkodowana” byłaby trudna do zapamiętania przez słuchaczy, byli oni prostymi, niepiśmiennymi ludźmi. Jezus również przekłada tajemnice królestwa na prosty język codzienności. Uświadamia tym samym, słuchaczom, że królestwo rzeczywiście jest wśród nich – Bóg jest obecny w tym świecie.

Siew. Ziarno w starożytności siano ręcznie, po czym teren był bronowany. Dzisiaj to rzadki widok. Starożytny kalendarz z Gezer (X w. przed Chr.) przekazuje, że porą na siwe był październik i listopad. Ziarno otrzymywało wówczas dużo wody deszczowej. Ziarno rzucano na ziemię by je przechowała, ale także na ścieżki, płytką glebę, pod którą były skały, i na krzaki, które potem się wycinało. Żadne miejsce nie było złe. Siano hojnie, podobnie robi to Bóg w przypowieści.

Kto ma uszy do słuchania, niechaj słucha – banalny zwrot rodem z Ewangelii to w rzeczywistości wprowadzenie w fascynującą przygodę odkrywania tajemnic królestwa niebieskiego.

Jezus mówi „szyfrem” - w banalnej historii zakodowuje tajemnice królestwa niebieskiego. Odkryje je każdy kto, kto się wsłucha, kto poważnie potraktuje Słowo Boże. Szyfr nie tylko trzeba odczytać, ale i zastosować w życiu: taki jest sens rozszyfrowanej przez Jezusa przypowieści. Inaczej rozszyfrowane „słowo”, odkryty skarb, zaginie.

Ziemia jest szyfrem nieba. Jezus ukrywa prawdziwe znaczenie w przypowieściach, czynu tak Bóg, „zaszyfrowując” swoje działanie w pięknie stworzenia. O tym mówią Iz 55,10-11 i Ps 65. w pięknie taczającego nas świata Izraelici widzieli mądrość i opiekę samego Boga.