amare

Pozostajemy w czwartej części Ewangelii zredagowanej przez św. Mateusza. Jezus buduje w niej Kościół, urzeczywistnia królestwo niebieskie na ziemi. Znajdujemy się w Cezarei Filipowej. W ubiegłą niedzielę, w perykopie ewangelicznej Piotr wyznał, że Jezus jest Mesjaszem. W odpowiedzi Jezus ustanowił go pierwszym z apostołów, powierzając mu klucze królestwa niebieskiego. Być może to zdumiewać, ale dzisiejsza Ewangelia to bezpośrednia kontynuacja lektury z zeszłej niedzieli.

Krzyż i zmartwychwstanie. Perspektywa Boża z pewnością nie należy do tych, które kuszą perspektywą łatwego życia. Przemilczają one trudności, aby za wszelką cenę zdobyć jak najwięcej ludzi. Jezus już od początku daje do zrozumienia uczniom, aby dobrze przemyśleli swoją decyzję pójścia za Nim. Dziś słyszymy Go, jak tłumaczy Dwunastu, zachwyconym cudami i nauczaniem Mistrza, że kresem Jego drogi ma być Jerozolima: krzyż i zmartwychwstanie.

Nowe powołanie. Jezus w tej sytuacji wypowiada słowa o dźwiganiu krzyża. To scena jakby powtórnego powołania. Jednak w tym momencie w warunkach porażającego realizmu, z wyraźnym ukazaniem tego wszystkiego, co ich czeka. Czy warto ryzykować drogę z Mistrzem? To On potrafi z łagodnego potrafi zmienić się w twardego i wymagającego, który nie obiecuje innego życia poza tym, którego doświadczył On sam.

Z Liturgii Słowa Dwudziestej Drugiej Niedzieli zwykłej wybrzmiewają dwa tematy.

Pierwszym z nich to relacja miłości, jaka powstaje między Bogiem a człowiekiem. Jesteśmy do niej przyzwyczajeni w warstwie słownej, w przeszłości zaskakiwało: Bóg był przecież niedostępnym Królem, a relacja z człowiekiem wiernopoddańcza. Już Stary Testament uczy, że Bóg kocha i chce być przez człowieka kochanym (por. Jr 20, 7-9)

Drugi temat ujawnia się przede wszystkim w Drugim czytaniu (zob. Rz 12, 1-2) oraz Ewangelii (zob. Mt 16, 21-27). Po decyzji pójścia za Bogiem i pierwszych chwilach nowego doświadczenia przychodzi konfrontacja. Nie do końca jest to konfrontacja z Bogiem, a z samym sobą. To raczej zetknięcie z nową rzeczywistością, weryfikacja własnych oczekiwać, wizji i marzeń, spór z własną tęsknotą oraz doświadczenie codziennego trudu.

Kto może pomóc w przezwyciężeniu kryzysu miłości? Sam Bóg. On sam przekonuje, że naprawdę jest Miłością, a droga, którą prowadzi, choć trudna, jest najlepsza.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Gaudete

Celnicy i żołnierze czytają Jana - „co mamy czynić?”. Przejęci jego słowami, że nawrócenie to konkret: przejawia się w postawie. Pomimo, że w ewangelii nie pada słowo „radość”, to Jana Chrzciciela możemy nazwać prorokiem adwentowej radości. Radość z przyjścia Pana . Źródło radości tkwi w bliskim, nadchodzącym już Jezusie, którego Jan Chrzciciel głosi podobnie jak Sofoniasz ( Pan jest pośród was ) i jak Paweł ( Pan jest blisko ). Mesjasz w Janowej wizji przychodzi, aby chrzcić Duchem Świętym i ogniem . Jego celem jest odnowa ludzkości, której Chrystus, zgodnie z zapowiedziami proroków, przynosi wylanie Ducha, nowe serce i Nowe Przymierze. Nawrócenie w praktyce. Jan celnikom poleca by nie pobierali więcej niż przykazano. Pobieranie cła polegało na tym, że odpowiedzialny za nie wpłaca przypisaną sumę do skarbu państwowego, aby odebrać ją sobie z nawiązką od ludzi, zarabiając na tym bez skrupułów. Jan zabrania wyzyskiwania innych i dorabiana się na krzywdzie innych. Żołnierze mają przy...
Czytaj więcej

koniec

Dzisiejszej niedzieli kończymy cotygodniową lekturę Ewangelii Marka, jego Apokalipsą. Jezus zapowiada uczniom swoje powtórne przyjście, ale nie mówi, kiedy ono nastąpi. Wzywa do wierności jego Słowu. Ucisk i prześladowania są stałym elementem scenariusza końca. U św. Marka oprócz prześladowań uczniów Pana ucisk oznacza fałszywych mesjaszy, wojny, trzęsienia ziemi, kataklizmy i zniszczenie świątyni. Po ucisku na ziemi według Jezusa nastąpi wstrząśnięcie porządku kosmicznego. Niewzruszone od czasów stworzenia słońce, księżyc, gwiazdy, niebiosa zastaną poruszone. Jezus mówi o tym w stylu wyroczni prorockich (Ez 32,7; Jl 2,10,31; 3,15; Am 8,9). Jest to również nawiązanie do Księgi Rodzaju. Ciała niebieskie nie będą pełnić funkcji przeznaczonych im przez Boga (Rdz 1,14-19), zwiastując w ten sposób koniec starego stworzenia. W tym astronomowie oraz Biblia są zgodni. To, co znamy jako nasz „stary”, ludzki świat, prędzej czy później musi umrzeć. Wyczerpie się nie tylko jądrowe paliwo gwiazd,...
Czytaj więcej

mrok

Wracam po paromiesięcznej przerwie od publikowania swoich przemyśleń na temat niedzielnej ewangelii. Ewangelia, Słowo Boże, które Bóg kieruje do nas każdego dnia jest nadal aktualne. Zachęcam do codziennego czytania, przynajmniej 10 – 15 minut dziennie. Warto też sięgać do licznych komentarzy, których nie brak czy to w wersji papierowej bądź elektronicznej. 22 styczeń, 3 niedziela zwykła roku A. Perykopa ewangeliczna, zredagowana przez świętego Mateusza opowiada o spełnieniu się zapowiedzi Izajasza na Jezusie (por. Iz 8,23-9,1). W niedzielnej perykopie został użyty grecki czasownik – paradidomi, co tłumaczy się – wydawać w ręce (innej osoby), wydawać w czyjąś moc bądź użytkowanie. Tym słowem zostało opisane uwięzienie Jana Chrzciciela oraz wydanie Jezusa. Jeszcze się nie wypełniła zapowiedź wydania Zbawiciela. Jezus dopiero rozpoczyna swoją działalność i publiczne nauczanie, znakiem tego jest opuszczenie rodzinnego Nazaretu. Przybywa w okolice Kafarnaum. Galilea pogan! Ta kraina nie...
Czytaj więcej