koniec

Przypowieść o końcu. Opis sądu ostatecznego zajmuje najwięcej miejsca, poświęcony jest przyszłym losom Jerozolimy i powtórnemu przyjściu Chrystusa w czasach ostatecznych (Mt 24-25). Fragment ten bezpośrednio poprzedza opis męki, śmierci i zmartwychwstania Chrystusa (Mt 26-28). określany jest jako mowa eschatologiczna. Zaliczana jest do pięciu wielkich mów Jezusa w Ewangelii Mateuszowej. Jezus przemawia do uczniów zebranych wokół Niego na Górze Oliwnej, wielokrotnie używając przypowieści. Wymienia znaki końców czasów (Mt 24, 3-25), opisuje przybycie Syna Człowieczego na ziemię (Mt 24, 26-35) oraz Sąd Ostateczny (Mt 25, 31-46).

Prawica i lewica. Prawa strona (gr. deksios) jest to miejsce najbliżej doradców (Syr 12,12). Na prawej ręce nosi się sygnet, znak godności władzy (Syr 49,11). Bóg – Zbawiciel staje po prawicy sprawiedliwego (Ps 16,8). Chrystus zasiada po prawicy Najwyższego (Mt 26,64; Rz 8,34). prawa strona kojarzy się z władzą, zaufaniem i bliskością. Chrystus stawia owce po prawej stronie. Świadczy to o uznaniu ich za swoich najbliższych, zaufanych przyjaciół. Strona lewa (gr. euonymos) po grecku oznacza dosłownie stronę dobrego imienia. Jest to eufemizm, którym starożytni określali zły omen, zły znak, zapowiedź nieszczęścia (Koh 10,2: Serce mędrca zwraca się ku prawej stronie, a serce głupca ku lewej). Lewa strona do strona potępionego łotra (Łk 23,23).

Uroczystość Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata jest ostatnią niedzielą przed Adwentem. Kończy ona rok liturgiczny. „Koniec” wybrzmiewa nie tylko w eschatologicznej tematyce: przypowieści o Sądzie Ostatecznym (Mt 25,31-46), zapowiedzianym przez proroka Ezechiela (Ez 34, 11-12. 15-17).

Liturgia Słowa uwypukla zakończenie misji Chrystusa: misji, którą On, Syn Boży, rozpoczął w chwili Wcielenia, przyjęcia ludzkiej kondycji. Punktem kulminacyjnym jest śmierć i zmartwychwstanie. W powszechnym przekonaniu Chrystus po wniebowstąpieniu znika w niebiosach, choć jest obecny w sakramentach. Święty Paweł opisuje ze szczegółami, jak będzie wyglądał koniec: zakończenie misji Pana (1 Kor 15, 20-26.28).

Nazwa uroczystości koncentruje się na Jezusie – Królu. Tak, potrzeba, aby królował. Słowo Boże pośpiesza z wyjaśnieniem natury królowania. Bóg jest pasterzem, bliskim człowiekowi, czujnym i czuwającym. Ma moc osądzić, oddzielać w nas zło od dobra.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Gaudete

Celnicy i żołnierze czytają Jana - „co mamy czynić?”. Przejęci jego słowami, że nawrócenie to konkret: przejawia się w postawie. Pomimo, że w ewangelii nie pada słowo „radość”, to Jana Chrzciciela możemy nazwać prorokiem adwentowej radości. Radość z przyjścia Pana . Źródło radości tkwi w bliskim, nadchodzącym już Jezusie, którego Jan Chrzciciel głosi podobnie jak Sofoniasz ( Pan jest pośród was ) i jak Paweł ( Pan jest blisko ). Mesjasz w Janowej wizji przychodzi, aby chrzcić Duchem Świętym i ogniem . Jego celem jest odnowa ludzkości, której Chrystus, zgodnie z zapowiedziami proroków, przynosi wylanie Ducha, nowe serce i Nowe Przymierze. Nawrócenie w praktyce. Jan celnikom poleca by nie pobierali więcej niż przykazano. Pobieranie cła polegało na tym, że odpowiedzialny za nie wpłaca przypisaną sumę do skarbu państwowego, aby odebrać ją sobie z nawiązką od ludzi, zarabiając na tym bez skrupułów. Jan zabrania wyzyskiwania innych i dorabiana się na krzywdzie innych. Żołnierze mają przy...
Czytaj więcej

koniec

Dzisiejszej niedzieli kończymy cotygodniową lekturę Ewangelii Marka, jego Apokalipsą. Jezus zapowiada uczniom swoje powtórne przyjście, ale nie mówi, kiedy ono nastąpi. Wzywa do wierności jego Słowu. Ucisk i prześladowania są stałym elementem scenariusza końca. U św. Marka oprócz prześladowań uczniów Pana ucisk oznacza fałszywych mesjaszy, wojny, trzęsienia ziemi, kataklizmy i zniszczenie świątyni. Po ucisku na ziemi według Jezusa nastąpi wstrząśnięcie porządku kosmicznego. Niewzruszone od czasów stworzenia słońce, księżyc, gwiazdy, niebiosa zastaną poruszone. Jezus mówi o tym w stylu wyroczni prorockich (Ez 32,7; Jl 2,10,31; 3,15; Am 8,9). Jest to również nawiązanie do Księgi Rodzaju. Ciała niebieskie nie będą pełnić funkcji przeznaczonych im przez Boga (Rdz 1,14-19), zwiastując w ten sposób koniec starego stworzenia. W tym astronomowie oraz Biblia są zgodni. To, co znamy jako nasz „stary”, ludzki świat, prędzej czy później musi umrzeć. Wyczerpie się nie tylko jądrowe paliwo gwiazd,...
Czytaj więcej

mrok

Wracam po paromiesięcznej przerwie od publikowania swoich przemyśleń na temat niedzielnej ewangelii. Ewangelia, Słowo Boże, które Bóg kieruje do nas każdego dnia jest nadal aktualne. Zachęcam do codziennego czytania, przynajmniej 10 – 15 minut dziennie. Warto też sięgać do licznych komentarzy, których nie brak czy to w wersji papierowej bądź elektronicznej. 22 styczeń, 3 niedziela zwykła roku A. Perykopa ewangeliczna, zredagowana przez świętego Mateusza opowiada o spełnieniu się zapowiedzi Izajasza na Jezusie (por. Iz 8,23-9,1). W niedzielnej perykopie został użyty grecki czasownik – paradidomi, co tłumaczy się – wydawać w ręce (innej osoby), wydawać w czyjąś moc bądź użytkowanie. Tym słowem zostało opisane uwięzienie Jana Chrzciciela oraz wydanie Jezusa. Jeszcze się nie wypełniła zapowiedź wydania Zbawiciela. Jezus dopiero rozpoczyna swoją działalność i publiczne nauczanie, znakiem tego jest opuszczenie rodzinnego Nazaretu. Przybywa w okolice Kafarnaum. Galilea pogan! Ta kraina nie...
Czytaj więcej