wypełnił się

Jezus powołuje rybaków na swoich uczniów nad Jeziorem Galilejskim. Czas się wypełnił – mówi. Szymon, Andrzej, Jakub i Jan idą za nim natychmiast.

W roku B najczęściej odczytywana jest Ewangelia św. Marka. Rozpoczyna się systematyczna lektura, potrwa ona aż do Wielkiego Postu. Według badaczy Ewangelia św. Marka została spisana jako pierwsza. Spisana została po śmierci św. Piotra (ok. 64 r.), a przed zburzeniem Świątyni Jerozolimskiej (70 r.). W tekście wyróżnimy dwie części: pierwsza o nauczaniu Jezusa o Królestwie Bożym. Posługuje się On przypowieściami i cudami (Mk 1,9-8,30). Druga część ukazuje Jezusa jako Syna Bożego. Podejmuje on Mękę, aby wyzwolić Ciebie z grzechu i śmierci (Mk 8,31-16,8).

Ulubionym tematem ziemskiego przepowiadania Jezusa jest bez wątpienia „Królestwo Boże”. W Ewangeliach ten termin pojawia się ok. sześćdziesiąt razy. U Mateusza przeczytamy o Królestwie Niebieskim. Oznacza, że panowanie Boga może przyjąć różne formy: panowanie Boga w historii (Łk 1-2), panowanie na końcu czasów i zwycięstwo Pana nad grzechem i śmiercią (Łk 21; 1 Kor 15,24-26), panowanie Boga w sercach ludzi, stąd również wezwanie do nawracania (Mk 1,15) oraz obecność i bliskość Boga przychodzącego w Jezusie (Mk 1,15; Łk 11,20; 17,20-21).

Jezus powołując pierwszych uczniów używa dość tajemniczego języka. Mają być rybakami ludzi. Co to oznacza? Najczęstszym tłumaczeniem jest użycie trafnej metafory. Jezus powołuje rybaków, więc wydaje się, że przemawia do nich ich językiem. W znaczeniu, połowie ryb kryje się głębsza prawda. Jest to obraz apokaliptyczny, opisuje on koniec świata. Według Jezusa aniołowie Boży na końcu wyciągnął na brzeg Bożą sieć i oddzielą ludzi jak ryby: dobre od złych (Mt 13,47-50). Ma to związek z końcem świata. Uczniowie mają ratować ludzi w czas sądu. Ich zadaniem jest ocalić przed śmiercią i potępieniem, one zaś w Biblii symbolizowane są poprzez groźne, niosące chaos i zniszczenie wody.

W powołaniu uczniów, uderza fakt, że nie jest to prośba lecz rozkaz. Jezus jest większy od Eliasza, który pozwolił Elizeuszowi pożegnać się z rodziną (1 Krl 19,20).

Nie bez znaczenia jest reakcja uczniów. Natychmiast pozostawiają swoją pracę i rodzinę, aby pójść za Mistrzem. Nie ma czasu do stracenia. Jeżeli Królestwo Boże jest blisko, a czas jest gęsty od łaski, trzeba zdecydowanie działać. Jezus operuje obrazami. Podobne widzieliśmy już w drugim czytaniu. Paweł inspiruje się Jezusem. Czas łaski (kairos) wypełnił się (gr. peplerotai). Wszedł on w fazę swojej pełni, stał się, jak powiedziałby Paweł, skondensowany, kipi łaską (1 Kor 7, 29-31). Syn Boży wchodząc w ludzką historię, wniósł w nią Bożą miłość. W ten sposób wypełnia się Boży plan zbawienia, historia wkracza w decydującą fazę. Królestwo Boże staje się bliższe człowiekowi niż kiedykolwiek.

Liturgia Słowa pełna jest przeciwieństw. Jonasz, który nawraca Niniwę, z pozoru głosi słowo Pana. Pozostaje on prorokiem, który zwleka z przyjęciem Bożego wezwania (Jon 3, 1-5.10). Zupełnie inaczej postępują apostołowie: natychmiast idą za Jezusem (Mk 1, 14-20). Jeszcze bardziej fascynująca jest koncepcja czasu. Nie chodzi tutaj o czas, który odliczamy przez zegarki, chronos, lecz zupełnie inny czas, kairos. Św. Paweł oraz Jezus mówią, że czas się zapełnił łaską, grzechem jest nie skorzystać z tej pełni (Mk 1, 14-20).

Droga Siostro i Drogi Bracie musimy działać natychmiast! Natychmiast odpowiedzieć na wezwanie Boga, nie ma czasu do stracenia. Zwlekanie to strata – nie tylko czasu.