Nawracajcie się!

W pierwszą niedziele Wielkiego Postu usłyszymy o kuszeniu Jezusa na pustyni. Próba poprzedza inaugurację Królestwa Bożego. Jezus rozpoczyna głoszenie Dobrej Nowiny i oczekuje przemiany serca potwierdzonej czynami.

Ewangelia według św. Marka jest najstarsza, z której miał korzystać Łukasz i Jan. W niej Jezus przedstawiony jest jako Syn Boże.

W związku z początkiem Wielkiego Postu wracamy w lekturze Ewangelii do początku. Kuszenie Jezusa często mylimy z Jego modlitwą w Ogrójcu, tuż przed męką. Tymczasem kuszenie następuje na samym początku publicznej działalności Jezusa. Temu początkowi towarzyszy działanie Bożego Ducha, który „wypędza”, prowadzi Jezusa z pośpiechem. Zaraz też Duch wyprowadził Go na pustynię (Mk 1,12). W oryginale: Natychmiast Duch wyrzucił Go na pustynię. Greckie elballo (wyrzucił, wypędził) podkreśla gwałtowność, pośpiech oraz moc prowadzenia Ducha. Pośpiech będzie towarzyszył całej misji Pana.

Nawracajcie się! Obecne Królestwo Boże w Jezusie i Jego Ewangelii wymaga działania słuchaczy. Nawracajcie się! (gr. metanoeite – zmieniajcie wasz sposób myślenia i postępowania)i wierzcie w Ewangelię – mówi Jezus. Nawrócenie to nic innego jak zmiana myślenia i postępowania. Wiara (gr. pistis) to wierność komuś lub czemuś, wierność znajdująca potwierdzenie w czynach. Jezus oczekuje działa od tych, którzy Go słuchają. Oczekuje przemiany serca potwierdzonej czynami. Do tego samego wzywa św. Piotr w drugim czytaniu. (1 P 3, 18-22)

Marek w opisie kuszenia Jezusa jako jedyny ujawnia pewien szczegół: Jezus żył tam wśród zwierząt. Benedykt XVI zwrócił uwagę, że dzikie zwierzęta są najbardziej konkretną postacią zagrożenia dla człowieka, tymczasem tu – żyją w harmonii z Jezusem.

Liturgia Słowa pierwszej niedzieli Wielkiego Postu najpierw prowadzi nas przez zagrożenia: są to te zewnętrzne (pierwsze czytanie opowiada o potopie, który o mało co nie zmiótł z ziemi wszelkiego stworzenia; Ewangelia wspomina o dzikich zwierzętach) i wewnętrzne (Jezus zmaga się z ludzkimi pokusami). Te twa zagrożenia niosą śmierć: ludzki grzech i kataklizm.

Słowo idzie dalej: pokazuje, że Bóg chroni nas przed zagrożeniami. Chce przywrócić pierwotną harmonię. Na początku Bóg zawiera przymierze ze stworzeniem. Następnie Jezus przezwycięża pokusy szatana.

W wojnie ze złem Bóg z się z nami sprzymierzył. Pełni rolę dowódcy. Staną na pierwszej linii ognia. Walczy wraz z nami, za nas i w nas.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Gaudete

Celnicy i żołnierze czytają Jana - „co mamy czynić?”. Przejęci jego słowami, że nawrócenie to konkret: przejawia się w postawie. Pomimo, że w ewangelii nie pada słowo „radość”, to Jana Chrzciciela możemy nazwać prorokiem adwentowej radości. Radość z przyjścia Pana . Źródło radości tkwi w bliskim, nadchodzącym już Jezusie, którego Jan Chrzciciel głosi podobnie jak Sofoniasz ( Pan jest pośród was ) i jak Paweł ( Pan jest blisko ). Mesjasz w Janowej wizji przychodzi, aby chrzcić Duchem Świętym i ogniem . Jego celem jest odnowa ludzkości, której Chrystus, zgodnie z zapowiedziami proroków, przynosi wylanie Ducha, nowe serce i Nowe Przymierze. Nawrócenie w praktyce. Jan celnikom poleca by nie pobierali więcej niż przykazano. Pobieranie cła polegało na tym, że odpowiedzialny za nie wpłaca przypisaną sumę do skarbu państwowego, aby odebrać ją sobie z nawiązką od ludzi, zarabiając na tym bez skrupułów. Jan zabrania wyzyskiwania innych i dorabiana się na krzywdzie innych. Żołnierze mają przy...
Czytaj więcej

koniec

Dzisiejszej niedzieli kończymy cotygodniową lekturę Ewangelii Marka, jego Apokalipsą. Jezus zapowiada uczniom swoje powtórne przyjście, ale nie mówi, kiedy ono nastąpi. Wzywa do wierności jego Słowu. Ucisk i prześladowania są stałym elementem scenariusza końca. U św. Marka oprócz prześladowań uczniów Pana ucisk oznacza fałszywych mesjaszy, wojny, trzęsienia ziemi, kataklizmy i zniszczenie świątyni. Po ucisku na ziemi według Jezusa nastąpi wstrząśnięcie porządku kosmicznego. Niewzruszone od czasów stworzenia słońce, księżyc, gwiazdy, niebiosa zastaną poruszone. Jezus mówi o tym w stylu wyroczni prorockich (Ez 32,7; Jl 2,10,31; 3,15; Am 8,9). Jest to również nawiązanie do Księgi Rodzaju. Ciała niebieskie nie będą pełnić funkcji przeznaczonych im przez Boga (Rdz 1,14-19), zwiastując w ten sposób koniec starego stworzenia. W tym astronomowie oraz Biblia są zgodni. To, co znamy jako nasz „stary”, ludzki świat, prędzej czy później musi umrzeć. Wyczerpie się nie tylko jądrowe paliwo gwiazd,...
Czytaj więcej

mrok

Wracam po paromiesięcznej przerwie od publikowania swoich przemyśleń na temat niedzielnej ewangelii. Ewangelia, Słowo Boże, które Bóg kieruje do nas każdego dnia jest nadal aktualne. Zachęcam do codziennego czytania, przynajmniej 10 – 15 minut dziennie. Warto też sięgać do licznych komentarzy, których nie brak czy to w wersji papierowej bądź elektronicznej. 22 styczeń, 3 niedziela zwykła roku A. Perykopa ewangeliczna, zredagowana przez świętego Mateusza opowiada o spełnieniu się zapowiedzi Izajasza na Jezusie (por. Iz 8,23-9,1). W niedzielnej perykopie został użyty grecki czasownik – paradidomi, co tłumaczy się – wydawać w ręce (innej osoby), wydawać w czyjąś moc bądź użytkowanie. Tym słowem zostało opisane uwięzienie Jana Chrzciciela oraz wydanie Jezusa. Jeszcze się nie wypełniła zapowiedź wydania Zbawiciela. Jezus dopiero rozpoczyna swoją działalność i publiczne nauczanie, znakiem tego jest opuszczenie rodzinnego Nazaretu. Przybywa w okolice Kafarnaum. Galilea pogan! Ta kraina nie...
Czytaj więcej