przemienienie

W drugą niedzielę Wielkiego Postu usłyszymy o wydarzeniach, które nastąpiły po sześciu dniach od epizodu pod Cezareą Filipową. Będzie to opis przemienienia Jezusa na górze Tabor.

Zanim Jezus znajdzie się na górze Moria, na Golgocie, wchodzi ze swoimi uczniami na Górę Przemienienia. Chce pokazać, dokąd naprawdę zmierza. Golgota czy Moria są tylko przystankami na drodze, której ostatecznym celem jest Królestwo Boże. Jego symbolem jest Góra Przemieniania. Jezus zabiera tam ze sobą Piotra, Jakuba i Jana. To pierwsi z powołanych, którzy byli z Nim od początku. Tuż po tym jak oznajmił uczniom co Go czeka, że zmierza do Jerozolimy, gdzie zostanie ukrzyżowany (Mk 8,31).

Jego szaty stały się lśniąco białe. Jest to znak nowego, zmartwychwstałego życia w Królestwie. Obok pojawili się Eliasz i Mojżesz. Świadczą oni o tym, że droga Jezusa zmierza nie ku tragicznemu finałowi, lecz ku chwale nieba. Piotr chce zostać na górze. Proponuje Panu, że postawi trzy namioty. Na Górze Przemienienia jednak fizycznie nie da się pozostać. Wizja znika tak szybko, jak się pojawia. Obłok spowijał górę i wraz z nim odchodzą Mojżesz i Eliasz. Obłok oznacza Boże objawienie i tajemnicę, która jeszcze pozostaje przed oczyma uczniów zakryta. Góra to zaledwie krótkie spojrzenie na to, jak wyglądać będzie życie w Królestwie.

Bogu nie była potrzebna żadna próba, który doskonale znał Abrahama. Próby potrzebował Abraham, aby przekonać się, kim jest, ile jest w nim prawdziwej wiary (Rdz 22, 1-2.9-13.15-18).

Ofiarę Chrystusa zapowiada ofiara Izaaka. Zanim Jezus znajdzie się na swojej górze Moria, na Golgocie, wchodzi na Górę Przemienienia z uczniami. Chce pokazać, dokąd naprawdę zmierza (Mk 9,2-10 ).

Dwie historie analogiczne o Ojcu. Nie oszczędził nawet własnego Syna, ofiarując Go dla naszego życia. Obie historie pokazują, że Bóg nie odmawia nam niczego. Dla tych, którzy wierzą w Chrystusa, nie ma oskarżenia ani potępienia (Rz 8,31b-34).

Trzy góry. Trzy próby. To nie Bóg sprawdza człowieka. To człowieka ma okazję sprawdzić, kim jest naprawdę – w blasku Boga.