Duch

Usłyszymy opis zesłania Ducha Świętego i dowiemy się, jak to wydarzenie odmieniło apostołów. Z odwagą wychodzą na zewnątrz.

Jednym z największych cudów chrześcijaństwa jest zstępujący Duch w dzień Pięćdziesiątnicy. Przekracza on barierę między Stwórcą i stworzeniem, mieszkając w nas i towarzysząc głoszącym Ewangelię.

W dzień Pięćdziesiątnicy uczniowie znajdowali się wszyscy razem na tym samym miejscu. Zapewne (Dz 1,14) trwali na modlitwie. Nagle dał się słyszeć z nieba szum, jakby uderzenie gwałtownego wiatru, i napełnił cały dom. Niespodziewany charakter wydarzenia, wiatr i ogień. Podkreślają one pozaziemski charakter tego, co działo się w Jerozolimie. Gwałtowny wicher i ogień w Starym Testamencie są opisem objawiającego się Boga (Wj 19,16.19;20,18), symbolizują działanie jego Ducha (Ez 37,9-14). Wypełniają nie tylko budynek, miejsce, w którym znajdują się uczniowie, lecz przede wszystkim ich samych. Nad każdym z nich Ukazały się im też jakby języki ognia i spoczywają na nich. Na uczniów zstępuje trzecia z boskich osób, Duch.

Owoce Ducha zostają udzielone apostołom jako wspólnocie. Służą one ich przyszłej misji: głoszeniu ewangelii. Słyszymy ich głoszących w naszych językach wielkie dzieła Boże – mówili zdziwieni pobożni żydzi. Duch uzdalnia uczniów do dawania świadectwa o Jezusie. Obecny jest tam gdzie głosi się Ewangelię.

Dzień zesłania Ducha Świętego to żydowskie Święto Tygodni. Przypada osiem tygodni po święcie Paschy. Świętowano wówczas zawarcie przymierza i nadanie Izraelowi Prawa na górze Synaj. Wtedy Mojżesz otrzymał kamienne tablice z zapisanymi przykazaniami. W religijnym kalendarzu Izraela – Pięćdziesiątnica to święto pierwszych zbiorów. Izrael wówczas dziękował Bogu za pierwsze plony Ziemi Obiecanej (Pwt 26,1-11). Zesłanie Ducha Świętego ściśle związane jest z historią zbawienia i Paschą Jezusa. Jest to święto Nowego Prawa, prawa miłości, które utrwala w sercach wierzących Duch (2 Kor 3). To święto Nowego Przymierza, które Bóg zawiera z nami w swoim Synu. To święto pierwszych polonów, jakie wydaje wiara w Zmartwychwstałego.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Gaudete

Celnicy i żołnierze czytają Jana - „co mamy czynić?”. Przejęci jego słowami, że nawrócenie to konkret: przejawia się w postawie. Pomimo, że w ewangelii nie pada słowo „radość”, to Jana Chrzciciela możemy nazwać prorokiem adwentowej radości. Radość z przyjścia Pana . Źródło radości tkwi w bliskim, nadchodzącym już Jezusie, którego Jan Chrzciciel głosi podobnie jak Sofoniasz ( Pan jest pośród was ) i jak Paweł ( Pan jest blisko ). Mesjasz w Janowej wizji przychodzi, aby chrzcić Duchem Świętym i ogniem . Jego celem jest odnowa ludzkości, której Chrystus, zgodnie z zapowiedziami proroków, przynosi wylanie Ducha, nowe serce i Nowe Przymierze. Nawrócenie w praktyce. Jan celnikom poleca by nie pobierali więcej niż przykazano. Pobieranie cła polegało na tym, że odpowiedzialny za nie wpłaca przypisaną sumę do skarbu państwowego, aby odebrać ją sobie z nawiązką od ludzi, zarabiając na tym bez skrupułów. Jan zabrania wyzyskiwania innych i dorabiana się na krzywdzie innych. Żołnierze mają przy...
Czytaj więcej

koniec

Dzisiejszej niedzieli kończymy cotygodniową lekturę Ewangelii Marka, jego Apokalipsą. Jezus zapowiada uczniom swoje powtórne przyjście, ale nie mówi, kiedy ono nastąpi. Wzywa do wierności jego Słowu. Ucisk i prześladowania są stałym elementem scenariusza końca. U św. Marka oprócz prześladowań uczniów Pana ucisk oznacza fałszywych mesjaszy, wojny, trzęsienia ziemi, kataklizmy i zniszczenie świątyni. Po ucisku na ziemi według Jezusa nastąpi wstrząśnięcie porządku kosmicznego. Niewzruszone od czasów stworzenia słońce, księżyc, gwiazdy, niebiosa zastaną poruszone. Jezus mówi o tym w stylu wyroczni prorockich (Ez 32,7; Jl 2,10,31; 3,15; Am 8,9). Jest to również nawiązanie do Księgi Rodzaju. Ciała niebieskie nie będą pełnić funkcji przeznaczonych im przez Boga (Rdz 1,14-19), zwiastując w ten sposób koniec starego stworzenia. W tym astronomowie oraz Biblia są zgodni. To, co znamy jako nasz „stary”, ludzki świat, prędzej czy później musi umrzeć. Wyczerpie się nie tylko jądrowe paliwo gwiazd,...
Czytaj więcej

mrok

Wracam po paromiesięcznej przerwie od publikowania swoich przemyśleń na temat niedzielnej ewangelii. Ewangelia, Słowo Boże, które Bóg kieruje do nas każdego dnia jest nadal aktualne. Zachęcam do codziennego czytania, przynajmniej 10 – 15 minut dziennie. Warto też sięgać do licznych komentarzy, których nie brak czy to w wersji papierowej bądź elektronicznej. 22 styczeń, 3 niedziela zwykła roku A. Perykopa ewangeliczna, zredagowana przez świętego Mateusza opowiada o spełnieniu się zapowiedzi Izajasza na Jezusie (por. Iz 8,23-9,1). W niedzielnej perykopie został użyty grecki czasownik – paradidomi, co tłumaczy się – wydawać w ręce (innej osoby), wydawać w czyjąś moc bądź użytkowanie. Tym słowem zostało opisane uwięzienie Jana Chrzciciela oraz wydanie Jezusa. Jeszcze się nie wypełniła zapowiedź wydania Zbawiciela. Jezus dopiero rozpoczyna swoją działalność i publiczne nauczanie, znakiem tego jest opuszczenie rodzinnego Nazaretu. Przybywa w okolice Kafarnaum. Galilea pogan! Ta kraina nie...
Czytaj więcej