grzech

Jezusa oskarżają, że jest pod władzą Złego. W odpowiedzi walczy o dom, by ziemski Kościół stał się w przyszłości częścią Nieba.

Uczeni w Piśmie należą do szerokiej rodziny Izraela, częścią jej jest Jezus. W Ewangelii oskarżają oni Pana o działanie w imieniu Belzebuba (gr. pan much i komarów. popularnie: władca much), demona, Złego. Jezus konkretnie i ostro odpowiada na ten zarzut. Nazywa słowa oponentów bluźnierczymi i grzechem przeciwko Duchowi Świętemu. Grzech ten jednak nie polega na wystawianiu na próbę cierpliwości i Opatrzności Bożej. Polega on jednak na odrzuceniu Jezusa jako Syna Bożego i Zbawcy. W praktyce oznacza on zarzucenie kłamstwa Duchowi, który daje świadectwo o Jezusie. Taki grzech nigdy nie zostanie przebaczony człowiekowi. Jezus walczy o zbawienie tych z rodziny Izraela, którzy odrzucają go jako Mesjasza.

Warto zwrócić uwagę na zdanie z ewangelii: Kto by jednak zbluźnił przeciw Duchowi Świętemu, nigdy nie otrzyma odpuszczenia, lecz winien jest grzechu wiecznego (Mk 3,29) – rozpoczyna w Katechizmie Kościoła Katolickiego wyjaśnienie, czym jest grzech przeciw Duchowi Świętemu (KKK 1864). Katechizm wyjaśnia, że kto świadomie odrzuca przyjęcie ze skruchą miłosierdzia, odrzuca przebaczenie swoich grzechów i zbawienie darowane przez Ducha Świętego. Taka zatwardziałość może prowadzić do ostatecznego braku pokuty i wiecznej zguby.

W Liturgii Słowa 10tej Niedzieli Zwykłej przeważają oskarżenia. Ukryci przed Bogiem Adam i Ewa, dotąd działający razem i w porozumieniu, zaczynają nawzajem siebie oskarżać i zrzucać na siebie winę (zob. Rdz 3, 9-15). Przestaje istnieć łącząca ich więź przyjaźni pomiędzy sobą, a przede wszystkim z Bogiem.

Bliscy Jezusa – tylko z powodu opinii innych – podejrzewają, iż odszedł od zmysłów. Wrogowie Jego, faryzeusze, oskarżyli Go po raz kolejny, tym razem o to, że działa w imieniu Złego (Mk 3, 20-35). Gra oskarżeń. Od początku ludzie obwiniają siebie nawzajem oraz Boga.

Jest to nielogiczne działanie. W rozmowie z faryzeuszami uderza logika Jezusa, przeciwko której żaden z nich nigdy nie znajdzie argumentu. Faryzeusze mówią: przez władcę złych duchów wyrzuca złe duchy. Jezus odpowiada: Jak Szatan może wyrzucać Szatana?

Jest to działanie nieuzdrawiające. Jezus przypomina: Jeśli dom wewnętrznie jest skłócony, to taki dom nie będzie mógł się w stanie ostać. Gdybyśmy zawsze żyli w prawdzie, nie obwinialibyśmy siebie nawzajem.

Odnawiajmy się każdego dnia (zob. 2 Kor 4, 13 – 5,1). Odpowiadajmy na wielkie Boże pytanie: Gdzie jesteś?