szabas

Czy uczniom wolno było zrywać kłosy w szabat? Jezus odrzuca oskarżenia faryzeuszy i mówi o sobie, że jest Panem szabatu – w taki sposób określał siebie w Starym Testamencie sam Bóg.

W Ewangelii Marka Jezus objawia się jako Pan szabatu. Dzień święty jest szczególnym dniem jego działania.

Kiedy Jezus przechodził ze swoimi uczniami w szabat pomiędzy łanami zbóż naraża się na oskarżenia faryzeuszy. Dotyczą one faktu, że jego uczniowie, być może głodni, zaczęli po drodze zrywać kłosy. Ale jakie dokładnie zarzuty wobec uczniów mieli faryzeusze? Księga Powtórzonego Prawa wyraźnie mówi, że na polu sąsiada nie wolno zapuszczać sierpa, ale można zrywać kłosy rękami (Pwt 23,26). Faryzeuszom jednak chodzi o pogwałcenie odpoczynku szabatu. Żniw w szabat zabrania Księga Wyjścia (Wj 43,21). Faryzeusze jednak nie określili, jakie prawa złamał Jezus wraz z uczniami. Być może chodziło o żniwa, być może o podróże w dzień szabatu.

Jezus zwięźle wyraża się na temat szabatu: to szabat został ustanowiony dla człowieka, a nie człowiek dla szabatu. Szabat jest naśladowaniem Boga w Jego twórczym działaniu i odpoczynku (Wj 20,11). Jest pamiątką wyzwolenia z Egiptu i odpoczynkiem dla wszystkich uciskanych i marginalizowanych (Pwt 5,13-14). Inne teksty Starego Testamentu oraz literatura żydowska podkreślają, że szabat został dany człowiekowi nie jako brzemię, ale rozkosz (Iz 58,13). W rabinackiej tradycji czytamy: Szabat jest dany tobie [Izraelu], a nie ty dla szabatu.

Co więcej, Jezus jest kimś więcej niż Dawid. Stwierdza to dobitnie: Syn człowieczy jest Panem szabatu. Bóg w Starym Testamencie nazywał się Panem szabatu (zob. Wj 31,13; Kpł 19,3. 30; Ez 20,12). Jezus przypisuje sobie jednoznacznie autorytet Boży. Szabat jest szczególnym czasem Jego działania. To wówczas objawia swoją moc i władzę. Dobitnym przykładem jest uzdrowienie, którego dokonuje w szabat w Kafarnaum (Mk 3,1).

Pierwsze czytanie dzisiejszej liturgii słowa uzasadnia konieczność świętowania szabatu, Dnia Pańskiego. Jest to jeden spośród siedmiu dni tygodnia, w którym zamiast pracy Izrael oddawał Bogu chwałę. „Byłeś niewolnikiem” - mówi Bóg, obwieszczając trzecie przykazanie Dekalogu.

Dzień Pański jest dniem wolności, uświadamia, że Bóg chce, by człowiek był wolny. Właśnie w ten dzień Jezus, widząc człowieka niepełnosprawnego, przywrócił mu sprawność (Mk 2,23-3,6). Bóg pragnie, by człowiek był zdrowy, był w pełni sił.

W obrazach Liturgii Słowa tkwi głęboka prawda o nas samych. Wyrażona jest ona przez św. Pawła: Jesteśmy glinianym naczyniem, słabymi ludźmi, ale Bóg obdarzył nas drogocenną łaską (2 Kor 4,6-11).

Każdy „dzień święty”, szabat lub niedziela, powinna nam uświadamiać w równym stopniu, nie tylko prawdę, kim jest Bóg, ale także, kim jest człowiek, kim ja jestem.